środa, 31 października 2012

# 168 . Konkurs .

W związku z tym, że ogłosiłam nabór i przysłaliście do mnie mnóstwo prac, a że jestem okropnie niesprawiedliwa i nie potrafię wybrać tej jednej, najlepszej, postanowiłam, że może Wy same wybierzecie czwartą redaktorkę tego bloga? ;) Razem z Natalią i Julią wybrałyśmy więc, według nas, cztery najlepsze prace z wszystkich, które do nas dotarły i postanowiłyśmy umieścić je tutaj w jednej notce, byście mogły zapoznać się z nimi i do 16 listopada 2012r. wybrały tą jedną, najlepszą (w sondzie obok). Więc... Miłego czytania. :)
__________________________________________________________
KOREKTA! BandXplusE oraz Ewa odmówiły współpracy, konkurs rozgrywa się pomiędzy Anną i Agatą. (Prosimy nie głosować na B. i E., gdyż głosy na nie oddane nie będą uwzględniane.
 __________________________________________________________
 Praca Anny

 Starałam się upchać ciężkie i całkowicie niezbędne książki na ten dzień do mojej beżowej torby. Wiedziałam, że jeśli się nie pospieszę, to spóźnię się na lekcje. Zaklęłam cicho pod nosem gdy zeszyty spadły mi na podłogę. Schyliłam się i szybko je podniosłam.
 - ( Twoje imię), autobus przyjechał! - krzyknęła z kuchni moja mama.
 Zrezygnowana, przełożyłam książki do starego, dawno nieużywanego plecaka. Wzięłam go do ręki po czym pędem zeszłam ze schodów. Poprawka, prawie zleciałam. Przywitałam się z mamą i zamieniłam z nią kilka słów. Mniej więcej tak zawsze wyglądał mój poranek, oprócz tego opóźnienia. Spakowałam naszykowane i zawinięte w folię kanapki po czym wyszłam z mieszkania. Autobus na szczęście nadal stał, chociaż już z oddali widziałam, że kierowca się niecierpliwi. Postanowiłam dłużej nie nadwyrężać jego nerwów. Przywitałam go krótkim ' Cześć ' i zajęłam miejsce obok swojej najlepszej przyjaciółki, Lily. Autobus ruszył. Do szkoły dojechał w tempie zdumiewającym, chociaż i tak niewiele brakowało do dzwonka na lekcje. Idąc dziedzińcem z Lily, mój wzrok przykuł młody chłopak, zapewne niedużo starszy ode mnie. Stał z skrzynką z narzędziami, zaciekle dyskutując z moją nauczycielką od biologii.
 - To nowy woźny - powiedziała Lily, widząc, że nie mogę od niego oderwać wzroku.
 Woźny? Przecież woźny to najczęściej miał z czterdzieści lat, a temu brunetowi nie dałabym więcej niż dwadzieścia pięć.
 - Z tego co słyszałam, kiedyś chodził do naszej szkoły. Dziewczyny mówią, że nazywa się Louis i jest baardzo przystojny - ciągnęła dalej Lily, rozmarzonym głosem.
 - Nie liczy się wygląd, a wnętrze - odparłam machinalnie. Moja przyjaciółka wybuchnęła śmiechem.
 - ( Twoje imię), a ty dalej swoje, co? Skończ z tą starą filozofią.
 Nic nie odpowiedziałam bo było wiadome, że ona i tak nie zrozumie. Gdy zadzwonił dzwonek, weszłyśmy do klasy. Przez prawie całą lekcję nie uważałam. W mojej głowie siedział Louis. Najgorsze było to, że nie zanosiło się, żeby szybko z niej wyszedł. Chciałam go poznać, ale nie wiedziałam jak się do tego zabrać. Na kolejnej lekcji wpadłam na genialny pomysł. Podniosłam w górę dwa palce. Gdybym tego nie zrobiła, nauczycielka na pewno nie udzieliłaby mi głosu.
 - Proszę pani, czy mogę wyjść do toalety? - spytałam się, modląc się w duchu by mi pozwoliła.
 - Za 15 minut będzie dzwonek na przerwę, ale niech ci będzie. Weź od razu swój plecak bo znając ciebie, już nie wrócisz.
 Ostentacyjniehju przewróciłam oczami. Matematyczka nigdy mnie nie lubiła i najwyraźniej jej niechęć do mnie zaczęła się powiększać. Wrzuciłam książki do plecaka po czym z triumfującym uśmieszkiem wyszłam z klasy. Gdzie on może teraz być....
 - Kogo szukasz? - Odezwał się nieznany aczkolwiek miły głos za mną.
 Odwróciłam się i tak oto stanęłam twarzą w twarz z Louisem. Dziewczyny miały rację, nie miał on przeciętnej urody.
 - Pewnie zabrzmi to jak tani podryw, ale...szukam ciebie - powiedziałam nieco onieśmielona. Chłopak przekrzywił głowę.
 - Yup, brzmi jak tani podryw. - zaśmiał się tubalnie. Zawtórowałam mu.
 - Jestem (Twoje imię ) ( Twoje Nazwisko), a ty?
 - Nazywam się Louis Tomlinson i jestem woźnym. Miło poznać.
 Uścisnęliśmy sobie dłonie jak starzy przyjaciele.
 - Kończę teraz pracę, a bardzo bym chciał się dowiedzieć do czego tak ładnej dziewczynie potrzebna jest moja osoba. Masz ochotę na kawę? - spojrzał na mnie spod grzywki.
 Przez dłuższą chwilę się nie odzywałam. Czułam się jak w tych głupich filmach gdy na prawym ramieniu pojawia się aniołek, a na lewym diabełek. Ten z piekła mówił: ' Co ci szkodzi? Przecież on nic ci nie zrobi.' natomiast ten dobry: 'Zostań w szkole. Przecież nawet go nie znasz' Problem był też w tym, że nigdy nie słucham niczyich zaleceń. Tym razem posłuchałam diabełka. Jak się później okazało, dobrze zrobiłam.
 - Chętnie.
 ***
 - Nigdy nie chciałem być woźnym. Zawsze marzyłem by śpiewać. Jednakże marzenia najczęściej na zawsze pozostają tylko marzeniami.
 Słuchałam go, jednocześnie porównując się do niego. Czy potrafiłabym zrezygnować z marzeń, zostań woźnym i utrzymywać z niewielkiej pensji swoją rodzinę? Nie, nie byłabym zdolna do takiego poświęcenia. Nieśmiało dotknęłam jego ciepłej dłoni i lekko ją uścisnęłam. Chłopak to patrzył na nasze dłonie, to na moją twarz. W końcu zatrzymał się na mnie.
 - Podziwiam cię, Louis. Poświęciłeś wiele dla rodziny. Chcę ci pomóc.
 Uniósł brwi po czym splótł nasze palce. Wzięłam to za zgodę. Od tej pory postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce.
 - W jaki sposób, (Twoje imię)? Nawet mnie nie znasz - powiedział Tomlinson, spuszczając wzrok.
 - A czy coś stoi na przeszkodzie bym poznała? - Chłopak podniósł głowę. W jego niebieskich oczach dostrzegłam iskierki nadziei.
 - Nie.
 To mi wystarczyło.
 ***
 Spotykaliśmy się dzień po dniu. Miał piękny głos, a teraz dzięki mojej małej pomocy, mógł ćwiczyć. Cieszyłam się razem z nim gdy udało mu się osiągnąć najwyższą gamę. Staliśmy się przyjaciółmi.
 - (Twoje imię), nie pędź tak. - dobiegł mnie głos Louisa, a potem poczułam jego palce na swoim ramieniu.
 Przyjrzałam mu się badawczo. Jego twarz rozświetlał szeroki uśmiech. Dziwiło mnie to, tak jak i to, że wciąż trzymał mnie za ramię. W szkole najczęściej udawał, że mnie nie zna. Dlaczego? Dlatego, że mogli go wyrzucić na bruk. My, uczniowie, nie mogliśmy się pouchwalać z nauczycielami, ani z woźnymi czy sprzątaczkami. Po prostu takie były zasady narzucone przez dyrektora.
 - Louis, co ty wyrabiasz? - spytałam się, strzepując jego dłoń z ramienia, rozglądając się na boki czy nikt tego nie widział. Na szczęście korytarz był pusty.
 Chłopak nic nie powiedział tylko mocno mnie przytulił.
 - W schowku na miotły. Będę czekał - szepnął mi na ucho i wypuścił mnie z objęć. Odszedł wesołym krokiem. Poczułam, że na moją twarz wpełza rumieniec. Uśmiechnęłam się szeroko, widząc jak brunet znika za drzwiami. Uwielbiałam go za jego szalone pomysły. Widząc, że nikogo niewłaściwego nie ma w pobliżu, weszłam do schowka. Ciemność otaczała mnie równie mocno jak ramiona Louisa. Nie widziałam jego twarzy, ale wiedziałam że to on.
 - Lou - szepnęłam cicho. - Co się stało?
 On dalej nic nie powiedział tylko wtulił się w zagłębienie na mojej szyi. Zdziwił mnie ten przypływ czułości. Byliśmy tylko przyjaciółmi....tak? Niechcący włączyłam światło. Blask mnie oświecił do tego stopnia, że aż przewróciłam kilka mioteł. Tomlinson parsknął śmiechem, a ja spłonęłam rumieńcem. Wpatrywałam się w jego niebieskie oczy, czekając na jakiekolwiek wyjaśnienie.
 - Zgłosiłem się do x-factora. Wszyscy twierdzą, że mam szanse!
 - To świetnie! Nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszę. - Mocno go przytuliłam, by pokazać mu że mówię prawdę.
 Louis odsunął się ode mnie po czym spytał się:
 - (Twoje imię) czy chciałabyś uczcić to ze mną? U mnie? Dzisiaj?
 Patrzyłam na jego czerwoną od emocji twarz. Pokiwałam głową i uśmiechnęłam się zadziornie, szturchając go łokciem.
 - Oczywiście, że tak, głupku.
 Obydwoje zaśmialiśmy się. Ja dlatego, że miałam jego, a on dlatego, że się zgodziłam..
 ***
 Ubrana w czarną sukienkę do kolan, ozdobioną koronką i ciepły płaszcz, szłam w stronę domu Lou. Stukot moich obcasów odbijał się echem po ulicy. Pamiętam, że gdy miałam 10 lat, zawsze prosiłam o nie mamę. Teraz mając 18, mogłam je nosić, mając pewność, że się nie połamię. Doszłam do domu Louisa. Nacisnęłam dzwonek i czekałam. Chłopak ubrany w koszulę w paski i czerwone spodnie ukazał się moim oczom.
 - Witaj - powiedział z nutką radości w głosie.
 - Cześć - odparłam po czym weszłam do środka.
 Jego dom może był i niewielki, ale przytulny i kojarzący się z ciepłem rodzinnym. Wydawało mi się, że to dzięki zdjęciom w ramkach, które przedstawiały jego rodzinę.
 - Cudnie wyglądasz. - ściągnął mój płaszcz z moich ramion i powiesił go na stojaku.
 - Dziękuję.
 Pół godziny później zjedliśmy pyszną kolację przygotowaną przez Tomlinsona.
 Następnie chłopak usiadł przy pianinie. Chciałam być jak najbliżej niego więc usiadłam na fotelu obok wraz z lampką wina. Chłopak zaczął grać same pojedyncze akordy, później przeszedł dalej, cicho podśpiewując:
- You make me
Feel like I'm living a
Teenage dream
The way you turn me on
I can't sleep
Let's run away and
Don't ever look back, don't ever look back

 Spojrzał na mnie z czułością, odwzajemniłam to spojrzenie. Poczułam jak łzy zbierają się w moich oczach.

- My heart stops
When you look at me
Just one touch
Now baby I believe
This is real
So take a chance and
Don't ever look back, don't ever look back.

 Gdy skończył, wstał i do mnie podszedł. Palcem starł łzy z moich policzków.  Nie wierzyłam w to, co się dzieje. Z drugiej strony cieszyłam się z obrotu sprawy, bo moje uczucia do Louisa już dawno przestały być czysto przyjacielskie.
 - Kocham cię, (Twoje imię). Za wszystko co dla mnie zrobiłaś. Nigdy nie wierzyłem, że spotkam taką osobę jak ty.
 - Ja..też cię kocham, Lou.
 Chłopak uniósł kąciki ust w uśmiechu po czym czule musnął moje wargi. Poczułam się jak osoba w piosence, jak w śnie nastolatki.
 **
 Co było dalej, pewnie wiecie. Louis Tomlinson został członkiem zespołu One Direction. Nie zapomniał o mnie. Wciąż jesteśmy razem, silniejsi niż na początku.

 _________________________________________________________________
Praca Agaty

Did I disappoint you or let you down?
Should I be feeling guilty or let the judges frown?
'Cause I saw the end before we'd begun,
Yes I saw you were blinded and I knew I had won.
*Harry*
Kroczyłem po uliczkach Londynu szukając miejsca, w którym mógłbym pomyśleć na spokojnie o moim życiu, o tym co kocham, o wszystkim co mnie otacza. Nagle w ciemnym rogu dostrzegłem małą kawiarenkę, z pięknymi oknami, rzeźbionymi drzwiami i pośrodku wielkim herbem nuty. Nie zwlekając długo wszedłem tam i usiadłem przy jednym ze stolików.  Od razu uderzył mnie zapach świeżo parzonej kawy i kwiatu wanilii. Co tu dużo mówić, wystrój był cudowny. Ściany zostały pomalowane na kolor brązowy, a na nich wymalowano białe nuty. Stoły również odzwierciedlały styl właściciela lokalu. W rogu stała duża, brązowa sofa, przy której postawiono biały stolik, a na nim 2 kawy. Przy małym barku stały również brązowe krzesła, z jaśniejszymi poszyciami. Ale to, co zobaczyłem na końcu, zaparło mi dech w piersiach. Na końcu sali stał biały fortepian, a przy nim siedziała i grała jakaś dziewczyna. Wsłuchałem się  w piosenkę i zamyśliłem nad pewnymi słowami. „Zmieniłeś się Harry, nie poznaje cię. Straciłam mojego syna” Czy to możliwe, że 9 słów może zupełnie zniszczyć człowieka? Nie wiem, ale postanowiłem się nad tym zastanowić. Przestałem chodzić do kościoła, nie uśmiecham się, nie śpiewam, a przecież to moja pasja, nie potrafię już kochać. Może mi ktoś powie czy to ja zawiniłem, czy to był mój błąd? Piosenka się skończyła. Dziewczyna wstała od instrumentu i wtedy zobaczyłem jej twarz. Brunetka, z pięknymi, zielonymi oczami, ze szczerym uśmiechem, prostą postawą i niesamowitym głosem. Siedziałem pół metra od fortepianu, gdy nagle podeszła do mojego stolika kelnerka, z pytaniem co zamawiam.
-  Kawę z mlekiem, poproszę- powiedziałem i z uśmiechem na ustach odwróciłem się do jednostki, która rozbudziła we mnie uczucie jakiego już nie pamiętałem. To chyba była miłość.
Dziewczyna znowu zajęła swoje miejsce, a ja patrzyłem się w nią jak urzeczony. Była taka intrygująca.
So I took what's mine by eternal right.
Took your soul out into the night.
It may be over but it won't stop there,
I am here for you if you'd only care.
*[T.I]*
Jak zwykle po szkole przyszłam do mamy, do kawiarni. Moim stałym zajęciem, a także pasją była gra na fortepianie. Dostałam go od mamy na 16 urodziny. W domu ćwiczę na pianinie, a tu na fortepianie. Londyn tętnił życiem jak zawsze około 16. Wszyscy się gdzieś spieszyli. Jednak tu w kawiarni „Nuta” czas się zatrzymywał. Nie lubiłam opuszczać tego miejsca. Różnorakie zapachy kaw, czekolady, wanilii, świeżych kwiatów harmonijnie współgrały z wykonywanymi przeze mnie utworami. Na największym parapecie mama zrobiła mi miejsce, gdzie mogłam się położyć lub usiąść i czytać książki, albo po prostu grzać się w popołudniowym słońcu. Moim ulubionym utworem było „Goodbye my lover” Jamesa Blunta.  Czy ja byłam zwykłą nastolatką? Nie, bo nie chodziłam na imprezy, nie przeklinałam , bo lubiłam czytać książki i dobrze się uczyłam i nie, ponieważ miałam swoją pasję. Jednak to, co odróżniało mnie na zewnątrz nie było tak ważne, jak to co wewnątrz. Z tym musiałam się pogodzić, to właśnie z tym było najciężej, nie mogłam nikomu powiedzieć, że jestem chora. No bo i po co? Żeby się nade mną litowali, żeby mnie wyśmiali?
Znowu zaczęłam mój mały koncert od tego utworu, potem zagrałam jeszcze parę innych ballad i usiadłam na parapecie, wyłożonym kilkoma poduszkami i białym suknem. Patrzyłam w okno i rozmyślałam, gdy nagle z transu wyrwał mnie męski, lekko zachrypnięty głos:
- Mogłabyś jeszcze coś zagrać?- W momencie gdy to powiedział odwróciłam się do mojego rozmówcy. Okazało się, że to wysoki brunet miał chyba ok. 180 cm, z pięknymi brązowymi lokami, zielonymi, hipnotyzującymi oczami i niesamowitym uśmiechem, podczas którego ukazywał rząd białych zębów i cudowne dołeczki.
- Jasne. – Odpowiedziałam i się uśmiechnęłam. Zaraz potem usiadłam przy instrumencie i zaczęłam grać. Chłopak patrzył na moje palce jak zaklęty. Skończyłam grać i spojrzałam na niego. On nadal jak w transie wpatrywał się w nieruchomą już klawiaturę.
- A jak ty właściwie masz na imię?- zapytała, a mój głos lekko zadrżał
- Przepraszam zamyśliłem się. Harry a ty?- odpowiedział a na jego ustach znów zagościł ten niespotykany uśmiech.
- [T.I.] Grasz na pianinie, że się tak przyglądasz?
Zaśmiał się, myślałam, że powiedziałam coś nie tak.
- Nie,  nie gram, ale uwielbiam słuchać jak ktoś gra. A może nauczyłabyś mnie jakiejś piosenki?
- Dobra, ale musisz coś wybrać i powiedzieć coś o sobie – zaczęłam się z nim droczyć
- Hmm jestem Harry, Harry Styles, ale to chyba już wiesz, lubię śpiewać, muzyka jest moją pasją. Przyszedłem do tej kawiarni bo nie wiedziałem co ze sobą zrobić. Zastanawiam się nad moim życiem i jego sensem. Moim rodzinnym miastem jest Holmes Chapel, mam siostrę Gemmę i mamę Anne. – Odpowiedział mało precyzyjnie, ale cóż dobre i to.
You touched my heart you touched my soul.
You changed my life and all my goals.
And love is blind and that I knew when,
My heart was blinded by you.
*Harry*
[T.I.] bo tak miała na imię piękność zaśmiała się życzliwie. Nie wiem dlaczego, ale gdy po raz pierwszy zobaczyłem jej twarz coś we mnie pękło. Nauczyłem się kochać. Wiedziałem, że chce z nią spędzać każdy dzień, na dobranoc mówić jej te dwa krótkie, a jakże ważne słowa: „Kocham Cię”,  rano robić śniadanie do łóżka, a gdy już staniemy na łożu śmierci, obydwoje chwycimy się za ręce i z uśmiechem na ustach pójdziemy do światełka nadziei, a tam zostaniemy już razem na zawsze. Wraz z początkiem miłości odrodziła się we mnie wiara w Boga, rzeczy niemożliwe i cudy, jakich dokonuje nadzieja, dobro i miłość.
-  Sens życia przychodzi w najmniej oczekiwanym momencie, spada jak dar Boży, jest podporą i nadzieją na lepsze jutro.- Z monotonnych rozmyślań wyrwał mnie słodki głos [T.I.].
- Dziękuje… To co nauczysz mnie w końcu tej piosenki? Niech będzie to twoja ulubiona.
-  Skoro nadal chcesz. To będzie „Goodbye my lover”
Usiadła przy instrumencie i poklepała miejsce obok. Usiadłem i z drżącymi rękami dotknąłem klawiszy białych jak kość słoniowa i delikatnych jak szkło. Dziewczyna zaczęła pokazywać mi na klawisze i uderzać w nie. Wzięła moją rękę i wystukiwała nią rytm. Po około godzinie nauczyłem się zwrotki i refrenu. [T.I.] poprosiła żebym jej to teraz zagrał. Zgodziłem się.
I've kissed your lips and held your head.
Shared your dreams and shared your bed.
I know you well, I know your smell.
I've been addicted to you.
*[T.I.]*
Poprosiłam Harrego, by zagrał mi tą piosenkę sam. Zdziwiłam się ponieważ nie grał na instrumencie, tylko śpiewał, a wszystko wyszło mu tak jakby nic innego w życiu nie robił. Ale gdy spytałam jeszcze raz, on znowu pokręcił głową. Dałam mu spokój, najwidoczniej był bardzo zdolny.
*2 miesiące później*
Harry od naszego pamiętnego spotkania w kawiarni, codziennie przychodził po lekcjach i opowiadał mi o swoim życiu. Dowiedziałam się, że teraz znowu zaczął wierzyć w Boga, że ma we mnie oparcie. To wszystko było miłe, znalazłam niesamowitego przyjaciela, razem często śpiewaliśmy i graliśmy, tworzyliśmy wspaniały duet. Mama dokupiła jeszcze jeden fortepian, tym razem dla Harrego.  Kochaliśmy grać, to była nasza wspólna pasja, która nas łączyła i dawała ukojenie. Z nim mogłam porozmawiać o wszystkim, wyżalić się, popłakać jak małe dziecko i być zrozumiana. Dopiero wtedy zrozumiałam pojęcie miłość, sens życia. On był dla mnie sensem życia, powodem dla którego codziennie wstaje z łóżka i dla którego jestem na tym świecie i walczę. Tak walczę z chorobą. Z Harrym jesteśmy tylko przyjaciółmi, ale ja czuję coś więcej. Dlatego nie powiedziałam mu o chorobie, nie chciałam, żeby był ze mną z litości i nie chciałam psuć tego co pomiędzy nami było.
Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.
*Harry*
Z [T.I.] dogadywałem się świetnie. Dzięki niej odżyłem.  Odrodziła się we mnie  miłość do muzyki i uczucia, które wydawały się być tak odległe, wręcz nieosiągalne. Tak, mogę to śmiało powiedzieć. Kocham jej uśmiech, piękne, zielone oczy, błyszczące jak gwiazdy, włosy, które mienią się w słońcu i wszystko co z nią związane. Jednak ciągle mam nieodparte wrażenie, że coś przede mną ukrywa, jakiś sekret, coś związane z jej osobą. Chciałem jej wyznać moje uczucia, ale czy to coś by zmieniło, jeśli ona nie czuje tego samego? Nie zmuszę jej do miłości.
*1 tydzień później*
Leżałem w łóżku i patrzyłem w lekko przybrudzony, niebieski sufit. Rozmyślałem nad moją przyszłością, gdy nagle zadzwonił telefon.
- Harry Styles, słucham. – powiedziałem, ale w odpowiedzi usłyszałem tylko cichy szloch.
- Harry proszę przyjedź do szpitala, mówi mama [T.I.]
- Ale coś się stało [T.I.]? Proszę niech mi pani powie…- teraz już ja płakałem.
- Harry przyjedź po prostu, wszystkiego się dowiesz na miejscu – powiedziała i podała mi adres szpitala.
Szybko wyskoczyłem z łóżka, pobiegłem do łazienki i ubrałem się. W drodze wziąłem jakąś kanapkę i krzyknąłem do mamy:
- Mamo jadę do [T.I.], później zadzwonię!
Nie usłyszałem odpowiedzi, bo byłem już w samochodzie. Przez całą drogę zastanawiałem się co takiego mogło się stać. Z duszą na ramieniu przekroczyłem próg szpitala i pobiegłem do recepcji.
- W jakiej Sali leży [T.I.] [T.N.]?
- W Sali 24.
Szybko pobiegłem na piętro i zatrzymałem się na korytarzu. Dostrzegłem jej płaczącą mamę, podszedłem do niej i przytuliłem.
- Co się stało?
- Harry. Nic ci nie mówiła. [T.I.] ma raka, zaawansowane stadium, został jej tydzień życia.
- Nie to nie może być prawda, na pewno, ale dlaczego mi nie powiedziała? Co jej się stało?
- Dzisiaj zasłabła w domu, zadzwoniłam po pogotowie, zabrali ją i zdiagnozowali raka złośliwego, który atakuje już organizm i zostały jej już… nie mogę.
- Jest na Sali?
-  Tak idź do niej, już się obudziła.
I am a dreamer but when I wake,
You can't break my spirit - it's my dreams you take.
And as you move on, remember me,
Remember us and all we used to be
*[T.I.]*
Rak znowu pokazał swoją obecność. A było już tak dobrze… Mam tylko nadzieję, że mama nic nie powiedziała Harremu. Nie chciałam go okłamywać, ale nie mogłam mu tego powiedzieć tak wprost. Załamałby się, a ja razem z nim.
Nagle usłyszałam ciche pukanie, a za drzwi wysunęły się brązowe loki, zaraz po nich wyjrzały oczy, a na końcu reszta ciała. Usiadł przy moim łóżku i patrzył mi się w oczy. Minęło chyba z dziesięć minut, a my nadal się na siebie patrzyliśmy. Widziałam w tych tęczówkach wszystko: ból, troskę, smutek, dobro, nadzieję, miłość. Miłość? Tak to było chyba to.
- Dlaczego [T.I.], dlaczego? – Przerwał błogą ciszę tymi jakże raniącymi mnie słowami.
- Harry ja nie chciałam…- Zaczęłam się tłumaczyć, ale on przerwał mi w połowie.
- Jak mogłaś?!
- A jak niby miałam ci to powiedzieć?! Harry słuchaj jestem chora na raka, ale spoko zostały mi 3 tygodnie życia. To co idziemy na kawę? Naprawdę chciałbyś to usłyszeć?!
Opuścił głowę i zalał się łzami. Torowały sobie drogę po jego policzkach, spływały jak deszcz w rynnie, cicho szlochając. Jego widok tak mnie zasmucił, że sama zaczęłam płakać.
Przytulił mnie, a moje włosy zagłuszały jego słowa:
- Wszystko będzie dobrze, będę z tobą.
Zaczęłam szlochać jeszcze bardziej.
- Harry dla mnie już nie ma ratunku.
I've seen you cry, I've seen you smile.
I've watched you sleeping for a while.
I'd be the father of your child.
I'd spend a lifetime with you.
*Harry*
Zrozumiałem, to był ten sekret. Kocham ją i wiem, że muszę się pospieszyć, żeby jej to powiedzieć.
Nagle maszyna zaczęła piszczeć, a [T.I.] zaczęła mrużyć oczy.
- Harry to koniec.
- Ja muszę ci coś powiedzieć, [T.I.] ja cię kocham- delikatnie musnąłem jej usta.
- Harry ja ciebie też. Pamiętaj o mnie, od teraz ja będę twoim aniołem, tam, na górze w niebie, dziękuje za to wszystko co dla mnie zrobiłeś. Zmieniłeś moje życie. Kocham cię już na zawsze.
Pocałowałem ją ostatni raz, chwyciłem za rękę i zacząłem śpiewać jej ulubioną piosenkę.:
I am a dreamer but when I wake,
You can't break my spirit - it's my dreams you take.
And as you move on, remember me,
Remember us and all we used to be
I've seen you cry, I've seen you smile.
I've watched you sleeping for a while.
I'd be the father of your child.
I'd spend a lifetime with you.
I know your fears and you know mine.
We've had our doubts but now we're fine,
And I love you, I swear that's true.
I cannot live without you.
Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

Dwa lata później Harrego odkryli łowcy talentów w X-factorze. Połączyli go z 4 chłopcami. Od tej pory jest wielką gwiazdą, ale nigdy więcej się nie zakochał. Codziennie wspomina chwile spędzone z nią, dziewczyną marzeń. Za każdym razem, gdy wychodzi na scenę, patrzy w górę, do [T.I.]. Wie, że dzięki niej dostał drugie życie. To od niej dostał to, co najlepsze w życiu, zrozumiał czym była i będzie dla niego. Nadzieją na lepsze jutro, latarnią pośród ciemnych ulic życia i jego sensem.


---------

Liczę na Wasze szczere opinie. ;)
Do napisania! ; *

~by Klara.

70 komentarzy:

  1. moim zdaniem ten o Louisie <3

    OdpowiedzUsuń
  2. nie wiem ten od Ewy Lub od Anny fajne są

    OdpowiedzUsuń
  3. Boże... wszystkie są wspaniałe! Nie mogę uwierzyć, że wybrałyście moją pracę, którą praktycznie napisałam nie zastanawiając się zbytnio nad nią... Ewa napisała świetnie (nie mówię tego, bo chodzimy razem do klasy, ani dlatego, że jest z Niallem)! Anny sprawił mnie w dobry humor i korciło mnie, żeby przeczytać drugi raz! Dziewczyna mam talent;D A Agata napisała tak, że chciało mi się płakać, a ja nigdy nie płaczę! Więc wielkie chapeau bas dziewczyny! :) - B:)

    OdpowiedzUsuń
  4. Mnie tak najbardziej się spodobał ten pierwszy imagin o Liam'ie, według mnie jest najfajniejszy. Na drugiem miejscu bym dała imagin o Niall'u, na trzecim o Harrym, a na czwartym o Lou.

    OdpowiedzUsuń
  5. BandXplusEsayhallo najlepszy : >
    Nana xoxo

    OdpowiedzUsuń
  6. AGATA!!!!!!! Koniecznie

    OdpowiedzUsuń
  7. Najbardziej podobało mi się o Harrym

    OdpowiedzUsuń
  8. ja nie moge ;)
    wszystkie mi się podobały, ale w szczególności zachwyciłam się imaginem z Harrym <3 Agato, strasznie piękny imagin ;D Gratuluję talentu ;)
    Justyśka ;D

    OdpowiedzUsuń
  9. Ja wam nie pomogę, tylko jednego nie wybiorę xD

    OdpowiedzUsuń
  10. Według mnie na pierwszym miejscu- o Liamie, na drugim o Lou, na trzecim o Harrym i Niallu
    ;d

    OdpowiedzUsuń
  11. Nawet jeśli nie wygram, to ja już czuję się usatysfakcjonowana;) Konkurować z takimi osobami, jest dla mnie zaszczytem. Dziewczyny jesteście cudowne!<3

    OdpowiedzUsuń
  12. Agaty najlepszy wg mnie ;)

    OdpowiedzUsuń
  13. imagin o Liamie Cudowny <3 :) powina ona wygrać :>

    OdpowiedzUsuń
  14. Jestem w szoku. Dla mnie samym zaszczytem jest to, że moja praca tu jest. Prace pozostałych dziewczyn są świetne, gdybym ja miała głosować, nie umiałabym wybrać. :) Gratuluję wam talentu! :D - Anna

    OdpowiedzUsuń
  15. Wszystkie jesteście cudowne, szkoda że nie możecie wszystkie prowadzić tego bloga ;(. Przy Agad=cie płaczę ;(. Gratuluję ci talentu Agatko ;*. Trzymam kciuki żebyś wygrała, ale reszcie też życzę powodzenia ;*

    OdpowiedzUsuń
  16. Agaty jest cudowny ! :3

    OdpowiedzUsuń
  17. Wszystkie są wspaniałe.
    Ale ostatni .. To było coś o wiele wieciej niż wspaniałe i oczywiście się poryczałam i..

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Agaty jezu poryczałam się jak małe dziecko. Agata zdecydowanie najlepszy mi w innych czegoś brakowało. W pozostałych nie mogłam co się dzieje i było wszystko tak na moćkane. Agata naj naj lepiej.

      Usuń
    2. dzięki :) liczę na pozytywne głosy, ale nie wymszam, każdy ma inny gust

      Usuń
  18. Moim skromnym zdaniem tym najlepszym jest imagin o Liamie, gdyż:
    a) jest tam najbardziej trafny i poprawny zasób słów,
    b) historia nie jest banalna jak ta o chorobie (NIKOGO NIE OBRAŻAM) , gdyż historie o rakach/nowotworach widuje się bardzo często,
    c) zwroty typu:
    - ściany zostały pomalowane,
    - raz się obejdziesz,
    mogą odstraszyć czytelnika.

    WIĘC GDYBYM MIAŁA OCENIAĆ JEŚLI CHODZI O MIEJSCA, TO:

    1. Liam
    2. Louis
    3. Niall/Harry

    OdpowiedzUsuń
  19. Dziewczyny! Jestem autorką imagina o Harrym i muszę powiedzieć, że wszystkie są naprawdę dobre. Dziękuje wszystkim dziewczynom, które miło skomentowały mojego imagina, głosowały na mnie i tym, z których ust poleciły słowa krytyki, a jako, że moja natura nie pozwala mi zostać obojętna na niektóre komentarze to:
    a) Uważam, że pomysł z rakiem może i jest banalny, ale jak się go dobrze wykorzysta to wychodzi nawet dobrze

    OdpowiedzUsuń
  20. tu się zgodzę, widzę że czytelniczki są wniebowzięte.

    OdpowiedzUsuń
  21. LIAMLIAMLIAM :3

    OdpowiedzUsuń
  22. imagin Agaty i się nie podoba. jest banalny i głupi, ale nie foszkaj dupci:4

    OdpowiedzUsuń
  23. Imagin : BandXplusEsayhallo Cudowny <3

    OdpowiedzUsuń
  24. Dziewczyny! Jest nowa ankieta więc możecie zagłosować jeszcze raz? Straty, wielkie straty...:(

    OdpowiedzUsuń
  25. Agata
    Wpadnijcie do mnie http://dreawithyou.blogspot.nl/search?updated-min=2012-01-01T00:00:00-08:00&updated-max=2013-01-01T00:00:00-08:00&max-results=33

    OdpowiedzUsuń
  26. Hej dziewczyny! Jakby to powiedzieć... "odeszłam" z konkursu, ale dziękuję wszystkim, którzy na mnie głosowali:) Mam swojego bloga, którego prowadzę od kilku miesięcy, więc jeśli spodobała wam się moja praca - zapraszam do siebie :) http://everyday1d.blogspot.com/ - B
    PS Prowadzę go z moimi dwiema przyjaciółkami...
    PSS Mam nadzieję, że zwycięży najlepsza dziewczyna! Agata i Anna trzymam za was kciuki:)

    OdpowiedzUsuń
  27. Agaty to taki smutas...

    Zdecydowanie wolę takiego typu jak Anny :))
    Głosować na Anię !

    OdpowiedzUsuń
  28. Szkoda, że Band.... odeszła. Fajne miała na prawdę. Miło sie czytało. No cóż takie, życie. Agaty jest też fajnie. :D

    OdpowiedzUsuń
  29. Nie dałoby się jeszcze jakoś udostępnic imaginów BandXPlus i Ewy? :) jako normalnych notek, czy coś takiego. naprawdę bardzo, bardzo, bardzo mi się podobały i chciałabym czasem do nich wrócić, a jak narazie to są usunięte ;/ wiem że te dziewczyny nie biorą już udziłu w konkursie, ale i tak baaaaardzo chciałabym żeby te 'gościnne' imaginy zosatły na stałe :D

    OdpowiedzUsuń
  30. BandXPlus miała najlepszy ! szkoda, że wybieramy spośród tych, które mi się najmniej podobały :( Ale zależy mi na tym ,aby Anna wygrała. no, ale niestety zdecydowana większośc jest niestety za Agatą...

    OdpowiedzUsuń
  31. Moim zdaniem najlepszy agaty.. Sliczny imagin z harrym :D taki prawdziwyy *-*

    OdpowiedzUsuń
  32. Popłakałabym się przy tym drugim, ale przy końcówce przyszła do mnie moja genialna przyjaciółka ,której jak zwykle odwala i nastrój znikł :P

    OdpowiedzUsuń
  33. Louis!!!!!!! ;)

    OdpowiedzUsuń
  34. Ι alωаys еmailеd this weblog ροѕt page to аll my contаctѕ, because іf lіκе to rеаd іt then my frienԁs
    will toο.

    my blog; ablazewithlight.com

    OdpowiedzUsuń
  35. Ι am really еnjoyіng the theme/design of yοur webѕіte.
    Do you ever run into any browser compatibilіty problems?
    A few of my blog readers have сomρlaіned abоut mу blоg not operatіng сorгectly in Exploгer but lοoks
    great in Chrome. Do уou hаvе anу suggestіons
    to help fix this pгoblem?

    Cheсk out my blog ρost - gzymsy styropianowe

    OdpowiedzUsuń
  36. Hi theгe wοuld уou mind sharіng which blog platform you're working with? I'm looking to stаrt my own blog ѕoon
    but I'm having a hard time choosing between BlogEngine/Wordpress/B2evolution and Drupal. The reason I ask is because your design and style seems different then most blogs and I'm looking
    for somеthing uniquе. P.

    S Μy apolоgies for beіng off-toрic but I
    had to ask!

    My homepage; rolety rzymskie

    OdpowiedzUsuń
  37. Hello There. I founԁ your blоg using msn. This is
    a really well wгitten аrticle. I'll make sure to bookmark it and come back to read more of your useful information. Thanks for the post. I'll definitely comеbaсk.


    My hоmepage zlewozmywak granitowy

    OdpowiedzUsuń
  38. Hi, I do thіnk this іs a great site. I stumbleԁupon іt ;) І will comе
    baсk once аgain ѕince I book-markeԁ it.
    Money and freedom іs thе best way to сhange, mау yоu
    be rich and continue to help others.

    my blog :: firany firanki

    OdpowiedzUsuń
  39. Τhankѕ for sharing your thoughts. ӏ truly appreciаte уour effoгts anԁ I аm
    ωаitіng fοr уour neхt рost thank
    you once аgаin.

    Feеl frеe to visit my pаge ::
    ustroń noclegi

    OdpowiedzUsuń
  40. Hеllο, аfter rеading this amаzing рaragraρh
    i аm too glad to share mу eхperience herе with соlleagueѕ.


    Alsο vіѕit my site - stoły bilardowe

    OdpowiedzUsuń
  41. all the time i used to read smaller artiсlеs that also cleaг their motive,
    and thаt is аlsо happening with this ρiece of writіng ωhiсh I am rеading at this
    time.

    my рage :: sztukateria elewacyjna

    OdpowiedzUsuń
  42. Hmm it looks lіke уоur websitе ate mу fіrst comment
    (it was ѕuper long) so I gueѕѕ I'll just sum it up what I submitted and say, I'm thoroughly enjoyіng уour blοg.

    I too am аn аspіring blog blogger but I'm still new to the whole thing. Do you have any points for beginner blog writers? I'd really aρpreciate it.


    mу web blog: młynek do odpadków

    OdpowiedzUsuń
  43. I am regulаг readеr, how aгe уou
    everybody? Τhis article poѕted at thіѕ site is
    genuinely gooԁ.

    Here is my sіte ... http://confioenmisbits.com.ar/

    OdpowiedzUsuń
  44. Thanks for thе good writeup. ӏt actuаlly was а amuѕement
    accοunt it. Look complicated to moгe deliѵered agrеeable fгom you!
    Βy the ωаy, hoω could wе be in
    contact?

    Haνe a look at mу website; listwy poliuretanowe

    OdpowiedzUsuń
  45. Eѵery weеkend i uѕed to pay a viѕit
    this web sіte, аѕ i ωant enjoyment, since this
    this site conations trulу plеasant funny informatіon too.


    Αlsο visit my sіte; http://Hdhekang.com/plus/guestbook.php

    OdpowiedzUsuń
  46. I think the aԁmin of this ωeb page is actuallу working hard
    in fаѵor of his web sіte, sinсe here every material is quаlitу baseԁ dаta.



    Нavе a looκ at my web site wiki.ngboss.com

    OdpowiedzUsuń
  47. Hello! I'm at work surfing around your blog from my new iphone! Just wanted to say I love reading your blog and look forward to all your posts! Keep up the great work!

    My weblog stylowe obrazy na płótnie

    OdpowiedzUsuń
  48. Apргеciating the commіtment you put
    іnto your blog anԁ in depth information you present.
    It's great to come across a blog every once in a while that isn't the same outdаted rehaѕhed material.
    Fantastic reаd! I've bookmarked your site and I'm includіng your RSЅ fеeds tο mу
    Goοgle аccount.

    My web page - kamerzysta na wesele bydgoszcz

    OdpowiedzUsuń
  49. I'm truly enjoying the design and layout of your blog. It'ѕ a very easy on the eyes which makes іt much morе enјoyable
    for mе to come here and visit mοre oftеn.

    Did you hire out a developer tο cгeate your theme?
    Exсellent woгk!

    Also νisit my homeρagе artykuły dziecięce

    OdpowiedzUsuń
  50. Fiгst of all I ωоuld like to say fantаstic blog!
    I haԁ a quick queѕtion which I'd like to ask if you don't minԁ.
    I was curious to know how уou cеnter yourѕelf аnԁ сlear yοur
    thοughtѕ prior to writing. I've had a hard time clearing my mind in getting my thoughts out. I do take pleasure in writing however it just seems like the first 10 to 15 minutes are generally lost simply just trying to figure out how to begin. Any suggestions or hints? Cheers!

    Check out my blog post ... przesyłki zagraniczne

    OdpowiedzUsuń
  51. fantastic put up, very informаtive. I ponder
    ωhy the other sρecialistѕ of this sector don't realize this. You should continue your writing. I am confident, you'vе
    a huge reaԁeгs' base already!

    my page; mieszkania dla firm Grudziądz

    OdpowiedzUsuń